"Elke dag ervaar ik hoe Vlamingen in private bedrijven, aan
overheidsloketten of in het welzijnswerk wie dan ook, zoveel mogelijk
in zijn taal helpen. Het overkomt me dat buitenlanders spontaan over
die vriendelijkheid en spontane hulpbereidheid beginnen. Ze zijn
oprecht verontwaardigd als je hen confronteerd met wat er over ons
verschijnt in de Franstalige pers.
In het geval van Franstalige Belgen en de situatie in Brussel en de rand
stel ik vast dat je begint met gastvrijheid en eindigt met zelf gediscrimineerd
te worden.
Als je vervolgens ook maar een kik geeft ben je in het beste geval een
racist. Nu zou die situatie nog enigszins te verteren zijn moest de
situatie in Franstalig België een spiegelbeeld hiervan zijn. Niet dus.
Verder stel ik vast dat Canadezen en Duitsers in mijn buurt met een
onbezwaarde houding naar ‘Belgen’ (Vlamingen) toe na nog niet één jaar
les, graag en enthousiast vlot Nederlands spreken. In mijn werk stel ik
voortdurend vast dat diensten die in ‘onze’ hoofdstad wettelijk gezien
Nederlands moeten spreken dat weigeren. Wij helpen hier daklozen en
als we briefwisseling of telefoongespreken niet in het Frans
afhandelen kunnen onze cliënten naar hulp fluiten."
Johan Byloos
(bron : uit de reacties op de Canvas-reportage "Randgevallen",05/04/2010
http://www.canvas.be/canvasactua/panorama/randgevallen-442010/ )