Hierbij een wedervaren van een architect :

In Brussel : toen ik  schuin  tegenover "den Coninck van Spagniën" aan de Grote Markt de restauratie mocht uitvoeren van het Gildenhuis "den Hertogh van Beieren" (in de Boterstraat  ) moest ik uiteraard mijn plannen verdedigen voor de koninklijke Commissie van Monumentenzorg Stad Brussel. Mijn opdrachtgever was eveneens aanwezig. Ik werd er beleefd ontvangen door de voorzitter, een franstalige, die me vroeg van welke taal ik me wenste te bedienen. Ik antwoordde hem dat  ik nederlandstalig was. Geen probleem, zijn nederlandstalige bijzitter nam het woord en vroeg me het ontwerp uit te leggen. 90 % van de aanwezige commissieleden bleken geen gebenedijd woord nederlands te verstaan of te willen verstaan. Af en toe grapte er een in het sappige Brusselse dialect maar ook hij negeerde me vierkant. Na mijn voordracht vroeg ik het geacht publiek of er nog vragen waren. En ja die kwamen er, in het frans natuurlijk. Noodzakelijkerwijze ben ik dan maar in het frans verder gegaan en heb op basis van de vragen beseft dat de commissieleden er geen jota van hadden begrepen. Ik kreeg gelukkig wel felicitaties van mijn opdrachtgever. Na die voordracht werd ik benaderd om toch maar met een franstalige collega samen te werken, kwestie van een gebaar te stellen  voor de tweetalige hoofdstad. Ik had daar geen zin in en mijn opdrachtgever wou ook geen twee architecten betalen. Resultaat : ik heb twee jaar mogen wachten op de vergunning zonder dat er een  bemerking was op mijn dossier. Toen ik later mijn nederlandstalige confraters  hierover sprak, antwoordden ze mij  dat ze ook  soortgelijke ervaringen hadden maar dat ze voor elke Brusselse opdracht een franstalige confrater inhuurden . Leuk hé ?