"Elke dag ervaar ik hoe Vlamingen in private bedrijven, aan

overheidsloketten of in het welzijnswerk wie dan ook, zoveel mogelijk

in zijn taal helpen. Het overkomt me dat buitenlanders spontaan over

die vriendelijkheid en spontane hulpbereidheid beginnen. Ze zijn

oprecht verontwaardigd als je hen confronteerd met wat er over ons

verschijnt in de Franstalige pers.
In het geval van Franstalige Belgen en de situatie in Brussel en de rand
stel ik vast dat je begint met gastvrijheid en eindigt met zelf gediscrimineerd
te worden.
Als je vervolgens ook maar een kik geeft ben je in het beste geval een

racist. Nu zou die situatie nog enigszins te verteren zijn moest de

situatie in Franstalig België een spiegelbeeld hiervan zijn. Niet dus.

Verder stel ik vast dat Canadezen en Duitsers in mijn buurt met een

onbezwaarde houding naar ‘Belgen’ (Vlamingen) toe na nog niet één jaar

les, graag en enthousiast vlot Nederlands spreken. In mijn werk stel ik

voortdurend vast dat diensten die in ‘onze’ hoofdstad wettelijk gezien

Nederlands moeten spreken dat weigeren. Wij helpen hier daklozen en

als we briefwisseling of telefoongespreken niet in het Frans

afhandelen kunnen onze cliënten naar hulp fluiten."

 

Johan Byloos

 

(bron : uit de reacties op de Canvas-reportage "Randgevallen",05/04/2010
http://www.canvas.be/canvasactua/panorama/randgevallen-442010/ )