De Wet op de Handelspraktijken werd onlangs grondig gewijzigd en draagt nu de naam « Wet op de Marktpraktijken ». Deze wet heeft een en ander gewijzigd op het stuk van de communicatie met de consumenten. De taal op etiketten en in gebruiksaanwijzingen moet bij ons niet langer in het Nederlands (cq  het Frans, het Duits) zijn.

De oude Wet op de Handelspraktijken bepaalde dat etiketten op producten, gebruiksaanwijzingen en garantiebewijzen ten minste opgemaakt moesten worden in de taal (of talen) van het taalgebied waarin het product op de markt gebracht werd. De nieuwe Wet op de Marktpraktijken maakt dat deze vereiste niet langer noodzakelijk is. Het volstaat nu dat een “voor de gemiddelde consument begrijpelijke taal” in dat taalgebied wordt gebruikt.

Let wel !

Voor reclame, algemene voorwaarden e.d. geldt deze regel niet. 

Het ziet ernaar uit dat fabrikanten en groothandelaars uit de wind gezet worden in deze nieuwe wet en dat het enkel de detailhandel is die ervoor moet zorgen dat de gemiddelde consument de taal begrijpt …. Verwacht mag worden dat de detailhandelaar daarvan weing werk zal (kunnen) maken.

De gevolgen zijn wel duidelijk. De taal van het taalgebied is niet langer “dwingend”.